آشنایی با صحیفه سجادیه ادعیه و زیارات ماثوره

کتاب صحیفه سجادیه، ادعیه از علی بن حسین حضرت امام زین‌العابدین است. وی نوه پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) و امام چهارم شیعیان به شمار می‌رود. این کتاب اثری برجسته در حوزه معنویت اولیه اسلامی است.

صحیفه سجادیه قدیمی ترین کتابچه راهنمای دعا در منابع اسلامی به حستب می‌آید. این اثر در روایات شیعه بسیار معتبر است و شیعیان احترام خاصی را برای آن قائل هستند و آن را پس از قرآن و نهج البلاغه علی (ع) قرار می‌دهند و گرامی می‌شمارند. پنجاه و چهار ادعیه بدنه اصلی صحیفه را تشکیل می‌دهند که اغلب شامل ضمیمه‌ای از چهارده دعا و پانزده مناجات است.

به زیارت هایی که از معصومین علیه السلام در کتب معتبره وارد شده زیارت ماثور گفته می شود مقابل زیارت غیر ماثور که زیارتی است که فرد غیر معصوم آنرا ساخته باشد، واژه مأثور بر گرفته از ریشه اثر است و مأثور یعنی چیزی که در آثار و اخبار معصومین وارد شده باشد.

درباره کتاب

دین اسلام و خاصه مکتب تشیع، اهمیت ویژه‌ای برای دعا و مناجات قائل است. کتاب صحیفه سجادیه اولین نیایش‌نامه مکتوب جهان اسلام در این بین جایگاه خاصی دارد. تا بدانجا که نمی‌توان آن را صرفاً یک کتاب دعا دانست.

ایمان، عرفان و بینش در ادعیه پنجاه و چهارگانه این کتاب مشهود است. نویسنده کوشیده است علاوه بر تبیین ظاهری و محتوایی این کتاب شریف، به توضیحی درباره «دعا» و «زیارت‌نامه» بپردازد و زمینه‌ای را برای تأمل بیشتر در این کتاب فراهم آورد.

درباره نویسنده

سید احمد سجادی جزی، متولد1344 در اصفهان است. وی در سال ۱۳۶۱ وارد حوزه علمیه اصفهان گردید و از سال1363 فعالیت‏هاى علمى خود را با تدریس در حوزه علمیه آغاز نمود. او دارای مدرک سطح دو (کارشناسی) و سه (کارشناسی ارشد) از حوزه علمیه اصفهان و نیز دارای مدرک سطح چهار (دکترا) از حوزه علمیه قم است.

او در سال ۱۳۷۰ نخستین آثار قلمی خود را در مجله‌ها و فصل‌نامه‌ها به چاپ رسانده است. او در حال حاضر ریاست دانشکده علوم قرآنی اصفهان را بر عهده دارد.